Dawne wyrobisko iłu „Irena”

Wyrobisko było wykorzystywane od 1973 roku. Wydobywano tu ił do produkcji cegieł. Złoże znajdowało się w dużej pionowej glacjalnej łusce tektonicznej biegnącej z północnego wschodu na południowy zachód. Po zakończeniu wydobycia wyrobisko zostało uszczelnione i było wykorzystywane jako składowisko odpadów komunalnych. Dziś składowisko jest zasypane, zazielenione i swobodnie dostępne. Na jego północno-zachodniej stronie widać prawie pionową ścianę dawnego szybu o wysokości około 5 m. Na południowo-zachodnim krańcu załamuje się prawie prostopadle w kierunku północnego zachodu i otwiera 16-metrowy, glacjalny profil tektoniczny warstw składających się z wyniesionych żwirów mioceńskich, piasków, lessów i iłów. Białe, piaszczyste iły tworzą na większych powierzchniach słabo utwardzone iłowce. W niektórych miejscach występują też silnie skonsolidowane skały, które określa się mianem kwarcytów trzeciorzędowych, powstałe z pierwotnie luźnych iłów drobnoziarnistych na skutek sylifikacji przez wodą podziemną.